GR5A | Menen – Wijtschate | 05.07.20

Op een wisselvallige, winderige dag in juli trek ik het Heuvelland in.

De route begint in Menen, waar ik een week eerder was geëindigd. Omdat ik toen met de kinderen naar topogidsnormen maar een halve dagtocht heb gemaakt, én omdat er door wegenwerken in Wijtschate-centrum een paar bushaltes niet bediend worden, klok ik uiteindelijk af op iets minder dan 37 km, ofwel ongeveer 7 uur effectieve wandeltijd.

Onderweg van het station van Menen naar het vertrek aan het Badhuis passeer ik enkele muren vrolijk stemmende trieste graffiti.

Graffiti
Badhuis Menen

Het eerste stuk loopt een roteind langs de Leie, deels door industriegebied. Een noodzakelijk kwaad, maar er is ook ruimte voor zelfvermaak. Ik tart meteen alle verbodsbepalingen en trotseer het gevaar:

VERBODEN ONDER DEN LAST TE STAAN

Ik meen ook een dood schaap te zien liggen, maar nadere inspectie wijst uit dat het slechts om een stúk dood schaap gaat, dat verder harmloos is:

ik dacht een dood schaap maar nee hoor

Aan de sluis zwaait een Nederlandse schippersvrouw me enthousiast toe. Sympathiek, die binnenscheepvaart.

sympathiek

Maar voor het grootste deel is het meer dan een kilometer zoiets:

jaagpad Menen

Als ik van de Leie wegtrek kom ik een buizerd tegen, van wie ik een staarwedstrijdje verlies:

staarwedstrijdje

De route richting Wervik wisselt sterk: soms zijn er grindpaden, soms asfaltwegen, soms kleine wegelingetjes achter huizen door.

pad

Uiteindelijk kom in aan bij de Laagweg, waar de route van Wervik wegdraait.

LAAGWEG

Het centrum bereik je dus niet – jammer wel, want in de Franse zustergemeente Wervicq-Sud ligt een Duits soldatenkerkhof, dat ik wel eens had willen bezoeken. Ik haal dat zeker eens in met de fiets.

Ik kruis ook de enige spoorweg van vandaag, en sta – jawel – voor de rode lichten.

STOP / START

Wat verderop tref ik een verzakte koe aan, die bij nadere inspectie met haar voorpoten in een put bij haar waterdispenser staat. Ik dacht al.

verzakte koe

Onderweg pleister ik kort bij het aardbeienbedrijf van Wim Mahieu, waar ik voor geen geld een klein bakje scoor. Njammie.

mmm aardbeien knabbelen

Een kniesoor die erop let dat door Broer Wind het zakje wel haast voortdurend uit mijn handen waait. Want waaien, dat doet het. Ten bewijze een veld golvend vlas:

De luchten overtrekken, en af en toe valt er wat regen. Gelukkig niet te erg.

langs de velden
patatten
kraters

In een plaats die Google kent als “Amerika”, vlakbij de Kantienbeek, stop ik voor een pauze, in de luwte van een boerhof en een kapelletje. Gemberthee, banaan, rust.

stopplaats uit de wind bij een kapelletje
middagpauze

Inwendig versterkt word ik verderop attent gemaakt op rondstruinende trollen.

OPGEPAST TROLLEN

Geen idee wat er van aan is.

Hier en daar bevat het landschap ook sympathiek gaye toetsen:

beetje gay wel
beetje gay wel

De wind doet steeds gekkere dingen. Hij waait zus, mijn capuchon bolt zo.

de wind doet rare dingen met mijn capuchon

In Komen vind ik beschutting aan de kantine van de plaatselijke modelvliegtuigclub. De terreinen zijn privé, maar er is geen mens en ik ben proper op mezelf, dus spring ik over het hekje. Het doet deugd even op een bankje te zitten en mijn meegebrachte kikkererwtensalade te nuttigen.

Bij het opstaan echter is het van instant karma.

karma

Grappig, trouwens, zo op de taalgrens bungelend. Met die ryders moest ik wel even lachen, daar in Houthem.

paardryders

Een verrassende en interessante plek blijkt het nooit voltooide Kanaal Ieper-Komen, dat de IJzer met de Leie had moeten verbinden. Door onder meer de bodemgesteldheid en WW1 is dat er niet gekomen, maar er zijn stukken van bewaard – een gedeelte los, verderop ook een bekender stuk in het Provinciaal Domein Palingbeek.

Het eerste deel langs de spoorweg is veruit het mooiste omdat het er volstrekt verlaten bij ligt. Ik merk een dagpauwoog op die ik een tijdje volg, en spot ook wat bosje op een infobord aangekondigde rolklaver (denk ik).

langs het ingestuikte kanaal Ieper-Komen
kanaalpad Ieper-Komen
dag dagpauwoog
bij Hollebeke
een lokale klaversoort waar ik de naam van ben vergeten
bedding kanaal Ieper-Komen

Het stuk aan de Palingbeek is minder aangenaam om te wandelen, vooral door de lange kasseistroken, die na al die kilometers serieus in mijn zolen bijten. Er is ook best veel volk, wat na al die uren leegte en stilte confronterend is. Ik draai de muziek wat harder en zet er flink de pas in. Nix wie weg hier. Wel boeiend zijn de vele informatiepunten over het oude kanaal.

ingang domein Palingbeek
langs de Palingbeek
wandelboom Palingbeek

Direct achter het domein wordt het landschap oogstekend mooi. Ook zijn er steeds meer tekenen van het oorlogsverleden: Spoilbank Cemetery, obussen naast de landerijen, wegwijzers in het Engels.

Spoilbank Cemetery
veel mooier een beetje van de Palingbeek weg
obussen
door veld en dal
velden

Helemaal sprookjesachtig wordt het na Oak Bank Cemetery, waar in een landweg de struiken een tunnel vormen. Het Hol van Pluto, maar wát een hol.

hol van Pluto
GR markering

Het laatste stukje voor het einddoel zijn de Huikerbossen. Geen uitgestrekte wouden, maar ff een kwartiertje in de luwte lopen doet deugd, zeker in zo’n omgeving.

Huikerbossen
FF PAUZE

De wind is namelijk nog steeds ongenadig. Dit is de weg naar Wijtschate:

op naar Wijtschate

Ik passeer nog Somer Farm Cemetery en nog meer obussen.

Somer Farm Cemetery
obussen

In Wijtschate blend ik met de locals.

blenden met de locals

Ik merk ook een affiche met een huisdierenreddingsoproep op, die me meteen met een warme gloed vervult.

red onze dieren a.u.b.

Bij Bakkerij Geert koop ik als traktatie nog een chocoladekoek met crème, de laatste die nog in de schappen ligt, en geniet. Goed spul.

Alles doet nu echt wel pijn.

PAIN

Maar omdat de bushalte in het centrum niet bediend wordt wegens wegenwerken, moet ik nog een eindje verder.

bushalte

Uiteindelijk kom ik uitgewaaid en bruingebrand aan in het station van Ieper, en spoor ik huiswaarts.

Station Ieper

Nog meer foto’s:

verzakte koe

GR5A | Aalbeke – Menen | 28.06.20

Derde etappe van de GR5A, alweer dicht bij huis, maar dit keer een kortere afstand samen met de kinderen. Vertrekpunt is opnieuw de Hoogmolen in Aalbeke, het doel de grensstad Menen, een dikke 11 km verderop.

De kinderen hebben de gierende banden van hun wegstuivende moeder en enige lichte dwang nodig om op gang te komen, want van harte is de hele onderneming geenszins.

niet van harte

Tot wandelen gedoemd trekken we al snel de velden in, met aan de horizon meteen ook De Sjouwer, het monument voor de Vlaamse grens- en seizoensarbeiders in Frankrijk naast de E17. Maar daar zijn we nog niet. Onderweg komen we eerst enkele fotogenieke vogelverschrikkers tegen, en de schoorstenen van dakpannenfabrikant Koramic Pottelberg. Gelukkig verbetert de sfeer: er worden stenen geraapt die papa mag meezeulen, een repetitief lied wordt ingezet, een dochter blijkt een spraakwaterval.

vogelverschrikkers
Torens Koramic Pottelberg
De Sjouwer

Een steenworp verder zijn we bij de Sjouwer. Voor een reep vind ik twee van de drie koters bereid even te poseren.

bij De Sjouwer

Door veld en dal slingert de weg verder richting Rekkem. Op sommige van de onverharde paadjes lopen we achter elkaar, een communicatieve verademing.

op pad

Eens aan de Leie volgt de route enkele kilometers lang het jaagpad, wat aan de saaie kant is, ook al omdat het daar doorgaans wat drukker is met andere wandelaars en fietsers (awoert medemensen!). Gelukkig schieten we af en toe een parallelle groenzone in, onder meer het Diefhondbos, aangelegd boven op een oude vuilnisbelt.

Diefhondbos
Diefhondbos

Bijna in Menen lopen we onder de N32, waar een graffitikunstenaar geen puf meer had voor een K. Met inzet van lijf en leden is dat euvel snel verholpen.

FUC
FUC K

Oorspronkelijk was het de bedoeling in de Barakken een ijsje te eten, maar het ziet er echt zwart van het volk, wat in coronatijden verre van ideaal is. Dan maar doorlopen door een smal stadspark dat de oude vesten volgt, tot we bij het Badhuis uitkomen, waar de vrouw des huizes ons oppikt.

blingaap

Alle foto’s:

De Sjouwer